Online Cd's bestellen via Red Sun Records (Red Sun records - The Q-Club
/ Red Sun Records - Raskolnikov) of rechtstreeks via de website van UNSOUND.

http://www.unsound.org/ voor meer info.


voor meer informatie en persfoto's: www.unsound.org /contact@unsound.org
p/a Molsteeg 33, 1621 KZ HOORN, +31 229 297356
persvoorlichting: Mark Ritsema - mark@unsound.org / 06-20 03 75 44
Algemene Informatie: Jeroen Tenty - jeroen@unsound.org / 06- 10 05 73 39
b.g.g.: Albert Hartwig - albert@unsound.org / 06 - 53 40 45 42


http://fileunder.blogspot.com/

Late night...

Het was ineens een vraag op het Subjectivisten forum. Of iemand de vrager wat meer kon vertellen over het bandje Vitalis. Vitalis! Dat deed belletje bij mij rinkelen, maar het was wel ver weg. Ze kwamen uit Hoorn en ik wist nog dat de zanger een hele mooie diepe stem had. Ze hadden ooit een bescheiden hitje gehad, waarvan ik de titel niet meer wist. Op het forum wist men te vertellen dat Vitalis ooit nog een zilveren harp gewonnen had en dat de kern was doorgegaan onder de naam Q Club. En, toeval bestaat niet, die CD lag er nog om te recenseren! Het is zo fijn als de research voor je gedaan wordt. En toch duurde het nog even voordat deze recensie verscheen, de plaat is immers al van 2003. The Land of Cockaigne is namelijk een plaatje dat ik niet draai als ik achter de computer zit om te tikken. Daar is het veel te mooi voor. The Land of Cockaigne is namelijk sfeervol late avond plaatje. Beetje rokerig, lekker loom om met een goed glas whiskey en gedempt licht naar te luisteren. Beetje Nick Cave in zijn latere periode, snufje Tindersticks maar vooral Q Club. Een plaat als een goed boek. De lounge plaat voor de late uurtjes. Ik steek er nog maar eens een sigaartje bij op...
File: The Q Club – The Land of Cockaigne
File Under: Q is van Quality...


Metro nieuws 17 december 2003


Haarlems Dagblad 8/12/'03
Raskolnikov en Q-Club samen op één podium
Warme misère van internationale klasse
 

Bij binnenkomst lijkt het even of Nick Cave & The Bad Seeds een verrassingsoptreden in het Patronaat geven: tien coole muzikanten in stoffige colberts op het podium, een gezond ongezonde sfeer van grootstedelijk verderf en dreigend melancholiek pianogetinkel in mistroostige ballades over onmogelijke liefdes die tot jeukende littekens zijn verworden. Het betreft hier echter Q-Club en Raskolnikov: twee gedreven Nederlandse groepen van internationale klasse die zich onder het label Unsound als onafhankelijk muziekcollectief manifesteren en in het schemergebied van rock, chanson, filmmuziek, jazz, blues en soul opereren. 'European romanticism', 'city blues' en 'the unsound revolution' zijn enkele
steekwoorden in de korte films die te zien zijn op een scherm achter het podium en die vast onderdeel vormen van de serie optredens die de groepen dit najaar samen verzorgt. Twee groepen op één podium. De vondst is tamelijk uniek, maar de momenten dat alle bandleden tegelijkertijd een instrument bespelen zijn op een vinger te tellen.


Ondanks de overeenkomst in muzikale sfeer en benadering blijven Q-Club en Raskolnikov twee op zich zelf staande bands. De avond is ook niet bedoeld als een samenhangend of conceptueel verhaal. Beide ensembles doen 'hun ding' en het komt de arrangementen alleen maar ten goede dat er in totaal twintig muzikale handen voor handen zijn (hetgeen vooral tot uiting komt in de zoemende orgelrijkdom en percussieve extra's).

Raskolnikov - met de van Spasmodique en Cobraz bekende Rotterdammer Mark Ritsema als onbetwiste voorman en podiumpersoonlijkheid - is vernoemd naar de hoofdrolspeler in Dostojevski's roman Schuld en Boete.Toepasselijk, want de wanhoop in Ritsema's meestentijds nachtelijke belevenissen is immer nabij. In het huiveringwekkend bluesy Shanty bijvoorbeeld, waar Ritsema zonder microfoon en slechts begeleid door Hammond-orgel en trommel de zaal bijna tot stilte schreeuwt. Imponerend.

In het al even indrukwekkende soul noir-epos Wintertown balanceert Raskolnikov tussen ingetogen drama en hartverscheurende pathetiek. Dat de hoofdpersoon weg wil uit de stad waar zijn ex-geliefde nog verkeert wordt op klare wijze aannemelijk gemaakt. Ritsema dikt die state of
mind aan met woorden die op een duidelijke voorliefde voor het leven aan het randje van de goot duiden. De bijbehorende, treffende cliché's maken het verhaal daarmee soms wel iets afstandelijker dan de gepassioneerde muziek doet vermoeden. Het roept de vraag op of Ritsema
bij het schrijven van zijn teksten vooral put uit persoonlijke ervaringen of uit zijn ongetwijfeld interessante platen- en boekenkast.

Hetzelfde geldt een beetje voor Q-Club, dat het publiek net als Raskolnikov een prachtig bad van warme misère voorschotelt, maar soms eventjes lijkt te vervallen in maniërisme. De zes muzikanten uit Hoorn begeven zich muzikaal in iets zachtmoediger contreien dan hun
Rotterdamse Unsound-collega's. De zachtjes croonende zanger Jos Leo lijkt minder getormenteerd dan Ritsema. Daar staat tegenover dat Q-Club een sterke poppy troefkaart bezit (ergens tussen Spain, Tindersticks en Morphine). En als Mark Ritsema in het ijzersterke Q-Club-nummer The Land of Cockaigne een passende tweede stem inzet, lijkt het - ook qua motoriek - even alsof de Nederlandse Blixa Bargeld op bezoek is.


Utrechts Nieuwsblad 11/12/'03
Nachtclubsfeer tussen polder en metropool

Het perfecte podiumbeeld is er tijdens het eerste nummer. Een instrumentaal stuk waarbij Raskolnikov-zanger Mark Ritsema op een stoel zit; sigaret tussen de vingers terwijl wolkjes rook van tussen zijn lippen naar het plafond dwarrelen. Grotendeels abstracte beelden worden op de achterwand geprojecteerd. De Unsound-tournee met de groepen Raskolnikov en Q-Club en het filmcollectief Favola weten precies de goede nachtclubsfeer te scheppen.

Het begon allemaal met niets minder dan een manifest. ,,Een beetje in de stijl van de kunstenaarscollectieven in de jaren twintig van de vorige eeuw,'' aldus Ritsema. ,,Gewoon muzikanten van verschillende muziekgroepen die wilden samenwerken met filmers en vormgevers.'' De kick van het samenwerken weegt ook zwaarder dan het maken van een maatschappelijk of cultuurpolitiek statement. Meer een groep kunstenaars die besluit elkaar te steunen en daardoor nog onafhankelijker hun eigen gang te gaan. Het resulteerde in twee fraaie en stijlvorm uniform vormgegeven cd's van beide bands, plus een gezamenlijke tournee waarbij de beeldmakers van Favola de symbiose moeten vervolmaken en die komende woensdag, 17 december, wordt afgesloten in het Utrechtse Ekko.
Raskolnikov is van beide groepen die met de duidelijkste referenties. In 1999 verscheen reeds een eerste album van dit kwartet rond Rotterdammer Mark Ritsema, die vooral bekendheid kreeg als zanger van de groepen Spasmodique en Cobraz. Waar het bij Spasmodique altijd ging - en nog gaat - om dreigende en intense sonische ontladingen, pakt Raskolnikov de zakken jazziër en meer laid back aan, zonder dat dat overigens ten koste gaat van die intensiteit. Met prachtsongs als het gospelachtige, zonder microfoon gezongen titelnummer van de nieuwe cd, 'The Jezebel Shanty', en de sfeervol uitgesponnen ballad 'Wintertown' kunnen de Rotterdammers zich meten met Nick Cave en diens Bad Seeds.
Q-Club uit Hoorn, dat voorheen werkte onder de naam Vitalis, klinkt wat meer 'pop'. Wat meer als Tindersticks ook. De bewegingen van zanger Jos Leo zijn ook wat meer bestudeerd theatraal dan die van Ritsema. De laatste straalt de wanhoop van de grote stad op een natuurlijker wijze uit. Toch heeft ook Q-Club met 'Land of Cockaigne' een bovenmodale Nederpopplaat in de Unsound-serie gemaakt.
Beide groepen staan samen op het podium. Om de beurt spelen ze één of twee nummers, waarbij zo nu en dan ook musici van het andere ensemble meedoen. Op papier een interessant concept, maar in praktijk heeft het tot gevolg dat je beide bands gaat vergelijken. Dat is jammer. Want hoewel minder door merg en been snijdend dan Raskolnikov weet ook Q- Club te fascineren. 'Big City Blues' zegt de vrouwenstem uit de begeleidende film op een gegeven moment. Dat is wat het project van Unsound wil zijn en op de mooiste momenten ook weldegelijk is.
Peter Bruyn
Ekko, Utrecht. Wo 17 december 2003. Aanvang 21.00 uur

Artikelen uit OOR 24

Fret December

Recensies: Red Sun Records

The Q-CLub - The Land of Cockaigne
The Land Of Cockaigne, het debuutalbum van The Q-Club wordt gedomineerd door warm klinkende instrumenten, zoals Hammond orgel, piano en Fender Rhodes. Het elementaire geluid ademt schoonheid en romantiek uit, maar ook een zekere dreiging; het breekbare gevoel dat geluk ongrijpbaar is of ten alle tijde vertrapt kan worden. Land Of Cockaigne klinkt als een existentialistische, Europese film voor de oren, vol sigarenrook, Jugendstil en getroebleerd dandyisme. De kern van The Q-Club komt uit Hoorn en brengt in de jaren negentig twee albums uit onder de naam Vitalis. Voor hun (naamloze) debuutplaat uit 1995 ontvangen zij een Zilveren Harp. Hun tweede album Bugs & Boogeymen (1997) bevat de succesvolle single Temptation. De robuustheid en het theatrale van weleer worden op dit nieuwe album verruild voor meer ingetogen sferen, filmische thema’s en melancholieke, aan chanson gerelateerde zang.
Influences / Similar Artists:
Tindersticks, Raskolnikov, Nick Cave, Scott Walker

Raskolnikov - The Jezebel Shanty
De basis van de tien nummers voor hun tweede album The Jezebel Shanty werd in twee dagen live opgenomen, gedurende sluitingstijd, in het Rotterdamse Nighttown Café. De opnamen werden vervolgens bewerkt en van overdubs en zang voorzien in de thuisstudio van toetsenist en producer Chris Grem. Dit resulteert in een album vol ingetogen jazz, melancholieke soul, klagende shanties en barokke thema’s. Een geluid wat zich laat samenvatten als grotestads blues; als een imaginaire reis door een stad bij nacht; vol verlopen types, foute bars, onbereikbare liefdes en de loerende, melancholieke kater die zich tegen de ochtend opdringt. Op intense en breekbare wijze doet Raskolnikov hier verslag van op The Jezebel Shanty.
Influences / Similar Artists: Spasmodique, Tom Waits, Nick Cave