“Een perfect uiterlijk is belangrijker dan een gezond innerlijk. Is men geen kosmopoliet en reist men niet met mobiele telefoon en laptop de wereld rond dan telt men niet mee. Tijd voor intieme relaties heeft men niet omdat de moderne mens volledig wordt opgeslokt door zijn werk. Men belt elkaar tussen conferenties door en verklaart elkaar de liefde met sms-berichtjes.”

TRIPTYCH (2005)
In UNSOUND0010 schetst The Q-Club samen met het visuele team Job, Joris en Marieke een beeld van een ontspoorde en op drift geraakte wereld. Een eigen kijk (conform het manifest UNSOUND0001 wat volledige subjectiviteit van haar leden voorschrijft) vol obsessies, fascinaties, observaties en nachtmerries. In die zin is UNSOUND0010 niet zozeer een maatschappijkritische maar eerder een persoonlijke voorstelling.

In Triptych (triptiek of drieluik) jaagt The Q-Club een utopisch beeld van pure schoonheid na, vanuit het droge aardse bestaan en via de hel op aarde, vol kunstmatigheden, ijdelheden en manipulatie. Een afdaling naar de alledaagse, vluchtige wereld door een groep romantische outsiders.

Een obsessie met bijna onaardse schoonheid en harmonie kenmerkt ook de muziek van het pop noir kwintet The Q-Club (voorheen Vitalis) op hun debuutalbum Land Of Cockaigne (2003). Hierop domineren warm klinkende instrumenten zoals Hammond orgel, piano en Fender Rhodes. Het elementaire geluid ademt schoonheid en romantiek uit, maar ook een zekere dreiging; het breekbare gevoel dat geluk ongrijpbaar is of te allen tijde vertrapt kan worden. Als een existentialistische, Europese film voor de oren, vol sigarenrook, Jugendstil en getroebleerd dandyisme.